جمعه ۷ آذر ۱۳۹۳  برای اطلاع از برنامه ها و مهمترین اخبار مجمع مطالبه مردمی، عدد 9 را به شماره 30007650004223 پیامک کنید.  Friday 28 November 2014  


   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

 

 جستجو 

 

 

 عضويت در خبرنامه 

  
 

خروجی های مطلب



 

 آمارها 

کاربران بر خط: 11
امروز: 8980440
ديروز: 5802
مجموع: 14061442
مطالب ثبت شده: 6545
 

 
     يادداشت:  
 
 
وهابیت در ایران
 
کد مطلب: 4053
تاريخ: يكشنبه ۱۸ فروردين ۱۳۸۷
منبع: وبلاگ آرمانخواهی
درجه: مهم

يادداشت:
   
 
 
  آن راننده کرد زبان شافعي مذهب وقتي فهميد از مشهد آمده ايم، بغض گلويش را گرفت و گفت: «خيلي وقت است که قصد زيارت کرده ام اما مشکل دارم. دعا کنيد مشكلم حل شود. باور کنيد تا حالا سه بار ايشان را در خواب ديده ام و مرا دعوت کرده اند...» آري! اهل سنت ايران و البته بسياري از مناطق ديگر، ارادت بسياري به اهل بيت پيامبر(ص) دارند و اين شناخت واقعي است که بايد به‌عنوان بخشي مهم در بررسي فعاليت‌هاي وهابيت و تأثيرات آنان بر اهل سنت مورد توجه قرار گيرد. به نمونه هاي ديگر توجه کنيد.

به ياد دارم در همان سفر به مناطق کردنشين غرب کشور، وقتي با طلاب جوان کرد که شبهات وهابيت در ذهن شان شکوفه کرده بود، گفتگويي صميمي داشتيم، در تذکري جدي به دوستي گفتند: «به خاطر اين‌که مهمان ما هستيد تا حالا چيزي نگفتيم ولي چرا مدام مي‌گوييد ائمه ما و ائمه شما؟! مگر اهل بيت پيامبر فقط ائمه شمايند؟!» و آن‌گاه که برخي فعالان سياسي سنندج که در انتقاد از نظام چنان پيش مي‌روند که اگر نابردبار باشي، فورا ضد انقلاب شان خواهي خواند را در مشهد و حرم ديدیم، بار ديگر اين مسأله در ذهنم نقش بست که چرا براي "شناخت واقعي" اهل سنت به شنيده هاي ناقص و نادرست اکتفا کرده ايم؟!

آن مولوي سيستاني نيز نام فرزندش را اسدالله گذارده بود و مي گفت : «به ياد علي بن ابي طالب که پيامبر اين لقب را به او دادند نام پسرم را اسدالله گذاشتم.» دوستي که براي تبليغ به مناطق ترکمن‌نشين شمال ايران مي‌رفت، مي‌گفت: «تعداد قرباني هاي اهل سنت در ظهر عاشورا از نذري‌هاي مسجد شيعيان هم بيشتر بود.» راستي چگونه مي توان کساني را که اين‌چنين فرهنگ زيارت و توسل در خون و پوستشان وجود دارد، به همين آساني با عقايد افراطي و مقابل اين رفتارها جمع کرد؟! خوب است بدانيم علاوه بر زيارت قبور اهل بيت پيامبر(ص) ، قبه و بارگاه هاي بسياري از مشايخ و عرفاي اهل سنت نيز در گوشه و کنار ايران وجود دارند که مورد توجه و زيارت اهل سنت قرار دارند.

حال سؤال اين‌جاست که در اين بستر چگونه وهابيت به تبليغ و گسترش خود مي پردازد و در مقابل آن چه بايد کرد؟

زمينه‌هاي جذب!

چنان‌كه ديديم، فرهنگ ديني اهل سنت در ايران زمينه مناسبي براي اقدام وهابيت نيست و همچنين قرابت فقهي بسيار ميان تشيع و تسنن، خود عامل اختلاف زدا بوده است؛ چرا که مردم «دغدغه زندگي» دارند و در نتيجه، فقه محورند و اختلاف‌هاي موجود عمدتاً جنبه کلامي دارند که دغدغه خواص اند و نه عموم مردم. شايد بر همين مبناست که شيعه و سني در ايران، سال‌ها کنار هم زيسته اند، با هم ازدواج کرده و در غم و شادي هاي يکديگر شريک بوده‌اند؛ پس زمينه‌هاي طبيعي اختلاف انگيزي مذهبي در سطح عمومي بسيار کم است، ولي متأسفانه زمينه هاي ديگري براي نفوذ وهابيت وجود دارد.

الف) فقر و تبعيض

تجربه نشان داده است که مشکلات مالي در برخي مناطق سني‌نشين - و حتي شيعه‌نشين- کشور، وهابي‌هاي پولدار را با توفيقاتي رو‌به‌رو ساخته و از طرفي برخي کج سليقگي‌هاي فردي اعمال شده و تبعيض‌ها ميان سني و شيعه – براي نمونه در واگذاري مسؤوليت‌ها- به نارضايتي ها دامن زده و زمينه گرايش به وهابي ها را - نه از باب علاقه که از باب اعتراض به وضع موجود - فراهم کرده است!

ب) ضعف ايمان نسل جديد

آموزه‌هاي وهابيت از منظر غيب‌زدايي و نفي عوامل متافيزيکي، همگرايي جدي اي با فرهنگ الحادي غرب دارد و از همين منظر تأثير پذيرفتگان از فرهنگ مدرنيته و رسانه هاي غربي- به ويژه در نسل جوان- بستر جذب به وهابيت را نيز يافته‌اند و شايد تبليغ وهابي‌ها در ميان جوانان – حتي شيعه - بخصوص از طريق اينترنت و دانشگاه‌ها را در همين راستا بتوان توضيح داد.

ج) ناآگاهي دينداران

ناداني، همواره بزرگ‌ترين دستاويز انحرافات در همه جريان‌هاي مذهبي بوده و توانسته است در ميان دين باوران ناآگاهي که با بدنه علما و نخبگان دين کم‌تر ارتباط داشته اند، اثر بگذارد و با تحريک احساسات مذهبي آن‌ها، طرفداراني را بيابد. افراطي‌هاي پاکستان و گروه ريگي که جواناني خام و سطحي با دغدغه ديني اند، نمونه خوبي براي اين مسأله به شمار مي‌آيد.

د) برخوردهاي افراطي

يکي از عواملي که وهابيت به وسيله آن توانسته اهل سنت را از شيعيان دور و به خود جذب كند، حرکت‌هاي افراطي برخي ناآگاهان در ايجاد تفرقه است. گرچه بنا بر تأکيد رهبر معظم انقلاب هر عملي که مايه ايجاد اختلاف شود، حرام است اما برخي مراسم و کارها –که با مباني شيعه نيز سازگاري ندارند – به عمد توسط برخي جريان‌هاي مشابه انجمن حجتيه رواج يافته‌اند!

چه بايد كرد؟

در مقابل تلاش‌هاي گسترده فرقه وهابيت بايد فعاليت‌هايي را در سطوح مختلف سامان داد، موارد ذيل با توجه به آسيب‌هاي مذكور، قابل پيشنهاد است؛

الف) ظرافت نقد وهابيت

هر وهابي سني است – به حسب ادعا- ولي هر سني وهابي نيست؛ بنابر اين، نقد وهابيت که مباني مشترکي با اهل سنت دارد، بايد توسط افرادي روشن‌بين و فقط با تأكيد بر موارد اختلافي – نه موارد مشترك – صورت پذيرد، تا باعث تقابل اهل سنت و يا وحدت ايشان در مقابل منتقدان نشود.

نکته ديگر اين‌که وهابيت مي‌كوشد خود را نماينده جهان اهل سنت قلمداد كند؛ به همين سبب بايد مدام بر اين مساله تأكيد شود که اهل سنت، وهابي نيستند و با ظرافت کافي ميان اين دو تفاوت قائل شد.

ب) انتخاب حقيقي رويه وحدت

به رغم اقدام‌هاي گسترده غرب و وهابيت براي شيعي معرفي كردن انقلاب اسلامي، يکي از دلايل گسترش انقلاب در ميان مسلمانان را بايد انديشة وحدت‌گرايانة حضرت امام (ره) دانست. يک سنّي اندونزيايي‌الاصل مقيم انگلستان به من مي گفت: «امام (ره) پيش ما جايگاه بلندي دارند؛ زيرا به ما ياد دادند جنگ اصلي ميان مسلمانان و دشمنان اسلام است و اختلاف شيعه و سني نادرست است.» هم او از ظهور مهدي(عج) با من سخن گفت و از اقدامات گسترده اي که در انگلستان عليه حمله امريکا به ايران انجام مي دهند.

بنابر اين، اگر «انديشه وحدت» در حد شعاري سياسي و تاکتيکي مقطعي در ميان ما باشد خود را در ساير رفتارها و اقدامات نشان خواهد داد و نتيجه طبيعي آن نرسيدن به اين ضرورت حياتي اسلام خواهد بود اما فتاواي امام و رهبري در اين باره از باوري عميق به اين مسأله نشان دارد که ما نيز گاه از شنيدن‌شان تعجب مي‌کنيم!

لوازم محوريت يافتن چنين تفکري، جلوگيري از بسياري اقدامات رايج و آگاه سازي شيعيان از اين ضرورت اساسي است و نمي توان از جواني که مدام، سخناني را عليه برادران مسلمان خود مي شنود انتظار داشت تا در حج و مدرسه و کشورش، ادبيات و رفتارهايي اختلاف انگيز نداشته باشد و در مقابل افراطي ها نيز موضع بگيرد.

ج) تهاجم به انديشه وهابيت

در برابر وهابي‌ها، بايد از موضع انفعالي به موضع تهاجمي تغيير جهت داد؛ چراکه رفتارها و انديشه‌هاي آنان سرشار از نکات سؤال برانگيز است. بي‌گمان اگر مسلمانان از خطري که انديشه وهابيت براي مرقد مطهر پيامبر (ص) دارد، آگاه شوند، سخيف بودن و خطر تفكر آن‌ها را بيش از پيش احساس خواهند كرد.

آيا نمي‌توان اقدامات تروريستي مبتني بر انديشه وهابيت عليه انسان‌هاي مسلمان و قبور اهل بيت پيامبر(ص) و نيز اعطاي جواز قتل مسلمانان را زير سؤال برد؟ بهتر است در قبال اين افراطيون، مانند رهبر معظم انقلاب موضع گرفت که فرمودند مرتکب شدگان اين انفجارها نه سني اند و نه شيعه، تا بيگانه بودن اين تندروي‌ها با روح اسلام روشن شود.

افزون بر اين‌ها، ادبيات نقد وهابيت بايد بر آموزه‌هاي قرآن و سيره پيامبر گرامي (ص) و به عبارتي منابع مشترک مسلمانان مبتني باشد؛ همچنين مي توان علماي اهل سنت را براي مقابله با اين افکار افراطي بسيج كرد تا اثر بيش‌تري داشته باشد. مندرج در فصلنامه پویا

 
     

 
 
      ديدگاهها:  
 

پست الکترونيک:



حروف عکس را با رعایت بزرگ و کوچکی حروف تایپ کنید

 

بازگشت


Send mail to info@motalebe.ir with questions or comments about this web site.
Copyright © 2014 motalebe.ir