..:: Motalebe.ir ::.. --باز این چه شورش است که در جان واژه‌هاست

سه شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۸۸

mmotalebe@gmail.com

Tuesday 9 February 2010

مطالب
	صفحه اصلي
	اخبار مجمع
	با انتخابات
	مسجدیها
	اخبار جنبش
	معرفی کتاب
	آموزشی
	یاداشتهای پراکنده
	عکس و کاریکاتور
	هنر و ادبيات انقلاب
	مصاحبه و گزارش
	مقالات
	يادداشت
	اخبار
خدمات
	مطالب RSS
	پرسش و پاسخ
ارتباط با ما
	ارتباط با ما
	درباره ما

جستجو

عضويت در خبرنامه

خروجی های مطلب

آمارها

کاربران بر خط: 53

امروز: 1527084

ديروز: 5802

مجموع: 6608086

مطالب ثبت شده: 5485

هنر و ادبيات انقلاب:

باز این چه شورش است که در جان واژه‌هاست
	کد مطلب: 4872 تاريخ: شنبه ۷ دي ۱۳۸۷ منبع: حمیدرضا برقعي درجه: مهم يادداشت:

	با اشک‌هاش دفتر خود را نمور کرد در خود تمام مرثیه‌ها را مرور کرد ذهنش ز روضه‌های مجسّم عبور کرد شاعر بساط سینه‌زدن را که جور کرد احساس کرد از همه عالم جدا شده ست در بیت‌هاش مجلس ماتم به پا شده ست در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت باز این چه شورش است که در جان واژه‌هاست شاعر شکست خورده‌ی طوفان واژه‌هاست بی‌اختیار شد قلمش را رها گذاشت دستی ز غیب قافیه را کربلا گذاشت یک بیت بعد واژه‌ی لب تشنه را گذاشت تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت حس کرد پا به پاش جهان گریه می‌کند دارد غروب فرشچیان گریه می‌کند با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید او را چنان فنای خدا، بی‌ریا کشید حتی براش جای کفن؛ بوریا کشید در خون کشید قافیه‌ها را، حروف را از بس که گریه کرد تمام لهوف را اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت این بند را جدای همه روی نیزه ساخت خورشید سر بریده غروبی نمی‌شناخت بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود او کهکشان روشن هفده ستاره بود خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن... پیشانیش پر از عرق سرد و بعد از آن... خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن... شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن... در خلصه‌ای عمیق خودش بود و هیچ کس شاعر کنار دفترش افتاد از نفس

ديدگاهها:

جستجو

عضويت در خبرنامه

خروجی های مطلب

آمارها

بازگشت